Het klimaat wordt gekenmerkt door warme, droge zomers en koele, regenrijke winters. Plaatselijke verschillen treden op door de invloed van de Middellandse Zee en de ligging ten opzichte van het gebergte en de Sahara. De meeste neerslag valt ten noorden van de Hoge Tell, nl. gemiddeld meer dan 400 mm per jaar met maxima langs de kust van 700 tot plaatselijk 1200 mm per jaar. Ten zuiden van de Hoge Tell begint de overgang naar een semi-aride klimaat met neerslagmaxima van 300 mm en verder zuidwaarts van 100 tot 150 mm per jaar. Zuid-Tunesië (Sahara) ontvangt minder dan 100 mm neerslag per jaar. De neerslag valt vnl. in de periode oktober tot februari. De temperatuurverschillen zijn minder groot dan de neerslagverschillen, hoewel Noord-Tunesië wel aanzienlijk minder warm is dan Zuid-Tunesië. In de warmste maand, juli, heeft de streek Tunis-Bizerte een gemiddelde temperatuur van 25,9 °C; het veel zuidelijker gelegen Tozeur heeft in dezelfde maand een gemiddelde temperatuur van 32,3 °C. Het gebied Tunis-Bizerte heeft in de koudste maand, januari, een gemiddelde temperatuur van 11°C; het bergland van de Hoge Tell 5,9 °C.

De plantengroei wordt sterk bepaald door de hoeveelheid neerslag. In het noorden overheerst de kurkeik, in het centrale bergland de aleppo-den. In de noordelijke valleien komen loofbomen zoals de olm, de populier, de es en de eik voor. Een groot gedeelte van de bossen (naar schatting 6% van het land) is door overmatig kappen en door overbeweiding tot struikgewas gereduceerd. Op plaatsen waar per jaar minder dan 400 mm neerslag valt, groeit steppegras, terwijl grote gebieden in het westen en het zuiden met espartogras (alfagras) bedekt zijn. In de woestijngebieden bestaat de vegetatie alleen uit droogteminnende planten (o.a. acacia's).

De dierenwereld is ten dele mediterraan van karakter (kust en daaraan grenzende delen van het land) en sluit ten dele aan bij die van de Saharawoestijn. Veel van de dieren van het mediterrane gebied zijn Europees van karakter, zoals het zeer zeldzaam geworden Barbarijse of Atlasedelhert, het wilde zwijn en de vos. Andere dieren doen exotisch aan, zoals de magot, een tot de gebergten van Noordwest-Afrika (en Gibraltar) beperkte vertegenwoordiger van de makaken onder de apen. Aan de kust komt de monniksrob nog voor. Van de Afrikaanse elementen zijn o.a. het hartenbeest en de leeuw al lang geleden uitgestorven; panter en jachtluipaard komen sinds kort niet meer voor; wel zijn er nog verschillende soorten gazellen in het droge binnenland. De vogelwereld is tamelijk rijk, vooral aan de kust. De mens heeft al heel lang zijn stempel gedrukt op de dierenwereld van Noord-Afrika, vooral door de ontbossing. Hannibal gebruikte nog de al sinds lang uitgeroeide Noord-Afrikaanse olifanten. Het land telt één nationaal park.

Officiële vakbond is de Union Générale Tunisienne du Travail (UGTT).

Tunesië is bestuurlijk verdeeld in 23 provincies (vilajat), met aan het hoofd een wali. Ze zijn weer onderverdeeld in delegaties (moetamaddijjat), die verder onderverdeeld zijn in gemeenten.

Tunesië is lid van de Verenigde Naties en enkele VN-organisaties, de Organisatie van Afrikaanse Eenheid (OAE), de Arabische Liga, de Islamitische Conferentie Organisatie en de Unie van de Arabische Maghreb (AMU). Het land is geassocieerd met de EU.

Handel. Het tekort op de handelsbalans wordt gedeeltelijk goedgemaakt door inkomsten uit toerisme en overmakingen door gastarbeiders (in Europa en Libië). De voornaamste exportproducten zijn textiel en lederwaren (30%), aardolie(-producten) (20%), fosfaat en chemische producten (20%). De belangrijkste bestemmingen zijn Frankrijk (25%), Italië (19%), Duitsland en de Beneluxlanden. De import bestaat voor een groot deel uit textiel (17%), machines (13%), aardolie (9%), graan en auto's, deze is afkomstig uit vooral Frankrijk (27%), Italië (14%), Duitsland (12%), de Verenigde Staten en de Benelux.

Tunesië heeft te kampen met een hoge buitenlandse schuld (in 1995 $ 9, 9 miljard). Op aandrang van het IMF poogt de regering te bezuinigen op overheidssubsidies.

Het toerisme is de belangrijkste bron van buitenlandse valuta (3, 9 miljoen buitenlandse gasten in 1996). De toeristische infrastructuur langs de kust is in de jaren tachtig aanzienlijk uitgebreid en verbeterd. Deze sector zorgt ook voor veel werkgelegenheid. Bijna de helft van de beroepsbevolking is in de dienstensector werkzaam.

Tunesië krijgt vnl. ontwikkelingshulp van de westerse industrielanden, zoals de Verenigde Staten, Duitsland, Italië en Frankrijk, alsmede van internationale organisaties. Centrale bank is de Banque Centrale de Tunisie. Ontwikkelingsbank is de Banque de Développement Économique de Tunisie. De vestiging van buitenlandse banken wordt aangemoedigd.

In de tweede helft van de 7de eeuw werd Tunesië door de Arabieren veroverd. Onder het kalifaat werd het door een stadhouder bestuurd, totdat de emir Ibrahim ibn al-Achlab zich in het begin van de 9de eeuw onafhankelijk maakte. In 909 volgde de dynastie van de Fatimiden. Toen deze het zwaartepunt van haar macht naar Egypte had verlegd, benoemde zij voor Tunesië een Berberse stadhouder, die zich op zijn beurt onafhankelijk maakte en stichter van de dynastie van de Ziriden werd. Omstreeks 1050 kwam het tot een openlijke breuk met Egypte. De daaropvolgende strijd leidde tot anarchie. Roger II van Sicilië maakte van deze omstandigheid gebruik om in 1148 de kuststrook te bezetten. In 1159 veroverden de Almohaden van Marokko Tunesië en maakten Tunis tot hoofdstad. Stadhouder werd in 1207 Abd al-Wahid, die zich in 1228 onafhankelijk maakte en onder de titel emir stichter werd van de dynastie van de Hafsiden. Hoewel voortdurend bedreigd door andere Middellandse-Zeemogendheden, bleef Tunesië onafhankelijk ten gevolge van onderlinge conflicten van die staten. In 1534 bezette Chair al-Din de stad Tunis, na de Turkse soevereiniteit te hebben erkend. In 1535 herstelde Karel V de Hafsiden onder Spaans protectoraat.

De Spanjaarden wisten echter de Turkse invloed niet te weren en sinds 1574 werd Tunesië onder Turks oppergezag nagenoeg onafhankelijk. Het land werd als Turkse provincie georganiseerd onder een pasja. Uit de officierskaste van de beis trok er één in 1591 de macht aan zich. Onder de hierop volgende regeringsperiode van de regenten, de deis, verschoven de machtsverhoudingen opnieuw. De bei, een ambtenaar belast met de taak met wapengeweld de belasting te innen, werd de ware machthebber in de staat. Ibrahim al-Sjarif verenigde ten slotte in 1702 de titels bei, dei en pasja. Reeds in 1705 werd hij echter opgevolgd door Hoessein ben Ali Turki, zoon van een van Kreta afkomstige Turkse soldaat. Deze Hoessein werd de stichter van de dynastie der Hoesseiniden. Onder hun beheer kwam Tunesië tot grotere welvaart. Naast de eeuwenoude zeeroverij werden landbouw en handel belangrijke bronnen van inkomsten.

In het begin van de 19de eeuw verlangden de Europese landen van de bei Mahmoed (1814–1824) onderdrukking van de zeeroverij. De verovering van Algiers door Frankrijk (1830) had grote gevolgen voor Tunesië. De bei Achmed (1837–1855), een verlicht despoot, schafte de slavernij af en organiseerde het leger naar Europees model. Mohammed al-Sadik (1859–1882) gaf Tunesië in 1861 een van tevoren door Napoleon III goedgekeurde grondwet, die echter reeds in 1864 buiten werking werd gesteld. Er bleven wrijvingen met Frankrijk bestaan.

In 1949 keerde Bourguiba, in 1945 gedwongen naar Caïro uit te wijken wegens zijn anti-Franse activiteiten, terug en in april 1950 deed de Néo-Destour nieuwe voorstellen aan de Fransen, die een overdracht van de soevereiniteit en de uitvoerende macht aan de Tunesiërs zouden moeten bewerkstelligen. De door Frankrijk doorgevoerde politieke hervormingen, die een gedeeltelijke tegemoetkoming aan de Tunesische eisen inhielden, stuitten op hevig verzet van de in Tunesië aanwezige Franse kolonisten, die ca. 10% van de bevolking uitmaakten en tegenover wie de Franse regering een toegevende houding aannam. De beoogde politieke hervormingen kwamen tot stilstand, en in 1952 werden grote demonstraties gehouden en braken stakingen uit. Gewelddaden namen snel toe. Bourguiba en verscheidene andere leiders van de Néo-Destour werden gevangengezet, terwijl de Fransen later in het jaar een militair bestuur instelden. In juli 1954 deed de Franse regering nieuwe voorstellen tot een binnenlands zelfbestuur voor Tunesië. Op 2 juni 1955 werd een slotovereenkomst bereikt, die voorzag in binnenlandse autonomie voor Tunesië. De meerderheid van de Néo-Destour-leden steunde de nieuwe overeenkomst met Frankrijk, met dien verstande dat haar uiteindelijke doel, een volledig onafhankelijk Tunesië, zou worden gehandhaafd. Een kleinere groep Néo-Destour-leden onder leiding van Salah ben Youssef keerde zich echter fel tegen de overeenkomst en trachtte de uitvoering ervan te verhinderen, o.m. door terreurdaden zowel tegen de Fransen als tegen de leden van de Néo-Destour die voor de overeenkomst waren. Tijdens een partijcongres van de Néo-Destour in okt. 1955 werd Salah ben Youssef met zijn aanhangers uit de partij gestoten en werd Bourguiba herkozen tot voorzitter van de partij. Salah ben Youssef zette vanuit het buitenland zijn activiteiten tegen Bourguiba en het Tunesische regime voort.

Op 20 maart 1956 ten slotte werd de onafhankelijkheid van Tunesië door Frankrijk erkend. In de daaropvolgende maanden werden verkiezingen gehouden, de monarchie afgeschaft en werd Bourguiba tot president van de Tunesische republiek gekozen (25 juli 1957). Er bevonden zich echter nog steeds Franse troepen in het land. Een Frans bombardement op het Tunesisch-Algerijnse grensdorp Sakhiet Sidi Yousuf in febr. 1958 deed Tunesië besluiten de relaties met Frankrijk absoluut te verbreken en volledige terugtrekking van de Franse troepen te eisen. In 1961, toen de Franse troepen tot in de marinebasis Bizerte waren teruggetrokken, eiste Bourguiba opnieuw volledige terugtrekking en maakte hij aanspraak op een Algerijns deel van de Sahara, in Zuidwest-Tunesië. Als gevolg van gevechten rond deze gebieden, waarbij 800 Tunesiërs vielen, zocht Tunesië toenadering tot andere Arabische staten en het Oostblok. Nadat aan de oorlog in Algerije een eind was gekomen, leidden onderhandelingen in 1963 tot terugtrekking van alle nog aanwezige troepen en tot teruggave van grote stukken grondgebied van Franse kolonisten. Verdergaande nationalisaties van land van Franse kolonisten hadden tot gevolg dat Frankrijk zijn hulp stopzette. Er werd besloten tot vergaande landhervormingen en socialistische experimenten. De naam van Bourguiba's partij werd veranderd in Parti Socialiste Destourien. Bourguiba verstevigde de greep op de partij en het land; in 1975 werd hij tot president voor het leven gekozen en namen zijn bevoegdheden verder toe. Zijn campagne om door middel van de dialoog een einde te maken aan het Arabisch-Israëlisch conflict, veroorzaakte een verwijdering van de Arabische staten. De deelname van Tunesië aan de Jom Kippoeroorlog (1973) met een klein contingent troepen bracht enige verbetering in deze betrekkingen, maar Tunesië bleef streven naar een compromisoplossing van het conflict. In de tweede helft van de jaren zeventig nam de ontevredenheid in het land toe. Studenten en de vakbond verzetten zich tegen de regeringspolitiek. In 1977 openden legereenheden het vuur op stakers en demonstranten en hoewel in een aantal gevallen aan de eisen van de stakers werd tegemoetgekomen, bleef premier H. Nouira voorstander van een ‘harde aanpak’. Ministers werden ontslagen en de top van het vakverbond werd gevangen gezet. In febr. 1980 werd Nouira opgevolgd door Mohammed Mzali, die een verzoening met het machtige vakverbond UGTT van Habib Achour nastreefde. Bij de parlementsverkiezingen van nov. 1981 werden naast de Destour-partij meer partijen (o.a. de communisten) toegelaten, maar geen van deze behaalde de kiesdrempel van 5%.

In de jaren tachtig manifesteerde zich een islamitisch-fundamentalistische beweging, de Beweging van de Islamitische Tendens (MTI) van Rachid Ghannouchi. De overheid trad hier hard tegen op. De moslim-fundamentalisten waren o.a. betrokken bij ongeregeldheden op universiteiten en bij het grote broodoproer van jan. 1984 (gericht tegen de door het IMF gevraagde intrekking van subsidies op eerste levensbehoeften). President Bourguiba ontsloeg daarop premier Mzali. Op 7 november liet generaal Zine el-Abidine Ben Ali, in oktober 1987 tot premier benoemd, de bejaarde Bourguiba ongeschikt verklaren nog langer het presidentschap te vervullen en nam zelf de macht over. Tegen de inmiddels verboden islamitische beweging Hizb al-Nahdah (Wedergeboorte) werden van 1990 tot 1992 grote processen georganiseerd. In 1993 werd bekend gemaakt dat een terroristische islamitische organisatie was opgerold.

ln de buitenlandse politiek oriënteerde Tunesië zich meer op de Arabische wereld. Tussen 1979 en 1990 was het hoofdkwartier van de Arabische Liga in Tunis gevestigd, de Tunesiër Chedli Klibi werd secretaris-generaal, in l982 vestigde de PLO haar hoofdkwartier bij Tunis.

In de Tweede Golfoorlog nam Tunesië een neutrale houding aan.

Bij de presidentsverkiezingen van maart 1994 werd president Ben Ali met overweldigende meerderheid herkozen en bij de tegelijkertijd gehouden parlementsverkiezingen verwierf het Rassemblement constitutionnel démocratique (RCD) vrijwel alle stemmen. Op de gang van zaken met betrekking tot de verkiezingen en de mensenrechten werd veel kritiek geuit. Tegen het islamitisch fundamentalisme voerde president Ben Ali een harde lijn, wat resulteerde in de arrestatie van talloze fundamentalisten.

De overheid toonde steeds minder respect voor de mensenrechten. In 1997 werden bijna alle westerse correspondenten het land uitgezet; het regime hield naar schatting meer dan 2000 politieke gevangenen vast; de meeste politieke partijen en alle oppositiekranten waren verboden.